این سطرها را در حالی می‌نویسم که هنوز ساعتی از بازگشتم از سفر نور و ملائک و شهدا نگذشته و هنوز غبار این سفر روحانی بر تنم باقی‌ست. چفیه و کوله‌پشتی و کیف خاکی و کتاب‌ها و بسته‌های فرهنگی سفر هنوز وسط اتاق پخش و پلا ست با این حال خواستم که بنویسم.
   سفر نور ما از دوکوهه آغاز شد٬ سرزمین آرامش. حسینه‌ی حاج همت و آن حوض و قبر شهید گمنام درونش و رقص آب و آفتاب و خنکای مجالست کنار قبر شهید... آری مجالست و همنشینی با شهدا به راستی که روح را جلا و طراوت می‌دهد؛ داخل حسینیه نیز همان آرامش حکم فرماست. یک سکوت مقدس روحانی که فرصت اندیشیدن می‌دهد؛ وقتی بر روی پرچم های سقف که نام ائمه را داشتند نگاهم را می‌چرخاندم و رسیدم به بالای سر خودم و دیدم که مابین دو پرچم یا علی ابن ابیطالب (ع) و یا مهدی ادرکنی (عج) نشسته‌ام٬ بی‌اختیار لبخندی روی لبانم نشست و دعا کردم که در مسیر زندگی نیز زیر پرچم دوازده امام باشم.
   و فکه٬ مکه‌ی عاشقان
که سال گذشته من از همین فکه محْرِم شدم و آماده ی سفر
سلام بر آن اعضای تکه تکه شده؛ وقتی که می‌خواهی تمام خاک‌های مقتل الشهدا را در آغوش کشی اما ذره ذره از لای انگشتانت گذر می‌کند و می‌ریزد؛ شاید دارد می گوید هنوز تو از من نشده‌ای که مرا در کف گیری.
   و باز دوکوهه مأمن آنان که آماده‌ی پروازند٬ پرواز به سمت دوست به سمت شهادت فی سبیله. وقتی نیمه‌ی شب دل به دریا نه٬ بلکه به آسمان می‌زنید و راه حسینیه تخریب را پیش می‌گیرید... حسینیه‌ی تخریب یکی از زنده‌ترین مکان‌هاست جایی که می شود هنوز صداهای رفت و آمدشان را شنید٬ زمزمه‌های نمازشان را٬ گریه هاشان را٬ خنده‌هاشان و... وقتی گلویت بغض دل وا می‌کند و تمام سنگینی این یک ساله را رها میکند خدا را شاکر می شوی که هنوز فطرتت را آنچنان غبار نگرفته که نه بویشان شنوی و نه کویشان بجویی.
   و اما هویزه
صدای اذان و صلاة ظهر...مزار علم الهدی و دستان محتاج روی مزارش٬ لازم نیست به چهره‌هاشان نگاه کنی از روی همین دست‌ها می شود فهمید که چه حاجتی در دل دارند؛ وقتی با حسرت تمام روی سنگ مزار تو دست می‌کشند٬ می‌شود فهمید که چقدر در رسیدن به مقام تو٬ به شهادت٬ سوزانند.
اینجا آنقدر شهید و سنگ مزار دارد که هر کدام با شهیدی راز دل به نجوا بگوید. نمی‌دانم چه شد اما هر چه که بود شهید اشرف‌طاهری مرا دعوت نمود.
پلاک یا صاحب الزمان می‌خرم هرچند نه نام مرا روی این پلاک زده‌اند نه گروه خونی‌ام را و نه هیچ چیز دیگر٬ اما خیلی دوستش دارم چه هویتی بالاتر از این که صاحب الزمان (عج) نشان هویتت باشد؟!
   طلاییه
اینجا از سه‌راهی شهادت می‌گویند و من می‌اندیشم به سه‌راهیِ نفس و خدا و دنیا که خویش را با کدامین گره زده‌ام؟! و در کدامین راه گام نهاده‌ام؟!
باد می‌وزد و چادرم را درست مثل پرچم‌های یا فاطمة الزهرا (س) ی آنجا به اهتزاز در می‌آورد و من می‌اندیشم که من یک پرچمم٬ چادر من یک پرچم است٬ پرچم اسلام٬ پرچم انقلاب
به سنگر نیمه مخروبه‌ای می‌رویم هم من و هم خواهرم بوی باکری ها را می‌شنویم... گوش که تیز کنی مطمئنم که حتی نجواهایی را هم می‌توانی شنید...
   اروند کنار
گرد و غبار تنفس را تنگ کرده و وسعت نگاهت را محدود. فاو دیدنی نیست راستش را هم بخواهی هر چه دیدنی ست در دل همین اروند است قصه‌ی پلاک ها و کوسه ها یادت هست؟!
   خرمشهر و مسجد جامعش٬ سطر سطرهای "دا" ست که رژه می‌روند در مقابل‌ات
   و اما شلمچه
تکرار می‌کنی شلمچه... حتی نامش شور می‌آفریند و شوریدگی
پس از روایت گری‌ها آهسته می‌روی در خلوتی رو به مرز شلمچه رو به کربلا می‌نشینی... نشستن که نه٬ این خاک آنچنان جذبه‌ای دارد که تو را در خود می‌کشد؛ دو جا به زانو افتادم یکی در طلاییه و اینک در شلمچه. تمام زمین را در آغوش کشیدم و به اشک چشم٬ به یاد شهید کربلا٬ سقا شدم و زمین شلمچه مرا مادری می‌کرد.
هنگام بازگشت که می‌رسد از بلندا که می‌نگری خیل جمعیت ناگاه تو را به یاد محشر می‌اندازد انگار ندا داده‌اند و این‌ها جان تازه یافته٬ دارند به سمت ندا می‌روند.
و اما ندای چه؟ این الفاطمیون؟!
   و معراج الشهدای محمودوند
و استخوان‌های پنبه‌پیچ و کفن شده
و تنها نگاه شدن
مرا دیگر چه حرف که اینان خود به بهترین طریق فنای فی الله شدن را تعبیر نموده‌اند
   قطار سوت می‌کشد و از این دیار دور می شود پروردگارا مرا اما از شهدا دور مگردان!

اللهم ارزقنا شهادة فی سبیلک