چادر و مقنعه‌ی احرامم را می‌پوشم. شاید سفیدی محض‌اش تناسبی با این ایام نداشته باشد اما باور کن که مناسبت دارد. بگذار با طهارت و سپیدی پا به درون سالی گذارم که این شب‌ها بر مقّدراتش مهر می‌زنند... که من شورش کرده‌ام علیه خودم که این لباس پرچم انقلاب من است اینکه دوست ندارم جدا شوم از کوی تو، که نمی‌خواهم دوباره غرق شوم در دنیای خود، که بیزارم از این غبار مانده بر جانم... که اعلام آمادگی ست این که پروردگارا پاکم گردان در این سال و سال‌های پس از آن.
   هر که به جهل لب به شکوه باز کند از تو، من که نمی‌توانم؛ منی که دو سال ست در همین شب‌ها حسابی شرمنده‌ام کرده‌ای که بی‌حساب بر من بخشیده‌ای و من بی‌حساب هدر داده‌ام.
پروردگارا به سزایم طردم مکن؛ تربیتم کن!

قدر نوشت: الهی وَ اَعُوذُ بِوَجْهِکَ الکَریم وَ بِجَلالِکَ الْعَظیم اَن یَنْقَضِیَ اَیّامُ شَهْرِ رَمَضانَ وَ لَیالیهِ وَ لَکَ قِبَلی تَبِعَةٌ اَوْ ذَنْبٌ تُؤاخِذُنی بِهِ اَوْ خَطیئَةٌ تُریدُ اَنْ تَقْتَصَّها مِنّی لَمْ تَغْفِرْها لی

خدایا پناه می برم به ذات کریمت و جلال بزرگت اینکه بگذرد روزهای ماه رمضان و شب‌هایش و بر من مسئولیت و گناهی باشد که مرا بدان مواخذه کنی یا خطایی کرده باشم که نبخشی و خواهی که از من انتقام آن را کشی.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
پ‌ن: به جنون اعتقاد داری؟ پس شاید درک کنی این شب‌های مرا که مدام در ذهنم مرور می‌شود شب‌های قدر و همجواری با علی^(ع) و پسرانش ^{علیهم السلام}...