تراوشات یک ذهن بیقرار
پشت پرده ی واژه های صیقلی نمی دونم تصویری که از من توی ذهن دیگران نقش بسته تا چه حد مطابق منِ حقیقیه و یا تا چه حد نادرسته! و من چقدر سعی کردم خود حقیقی ام رو به دیگران معرفی کنم.
-حرف های خودمانی-
پیش درآمدی برای یک غیبت نسبتا طولانی
از نظر من آدم باید اول خودش رو مورد تحلیل قرار بده. اینکه کیه؟ چیه؟ از کجا اومده؟ کجا قراره بره؟هدفش و اعتقاداتش چیه؟ اونوقته که می تونه در ارتباط با دیگران درست عمل کنه.
خیلی مهمه نقشی رو که از خودت توی ذهن دیگران ثبت می کنی؛ اینکه چقدر ماندگار باشی، چقدر ازت به عنوان یک انسان درست، یک "آدم" یاد شه.
تصمیم گرفتم یه مدت نباشم، یه مدت ننویسم. تصمیم گرفتم یه مدت به چیزهایی بپردازم که کمتر بهشون توجه کردم. احساس می کنم اگه اینکار رو نکنم از دست می رم. داشتن یه گذشته ی خوب باعث خرسندیه اما تنها نمی شه به اون اکتفا کرد چون گذشته نمی تونه آینده رو بسازه و این تنها "زمان حال" ئه که چنین قدرتی رو داره. دلم می خواد تا فرصت دارم حال رو به بهترین شکل ممکن بسازم.
این غیبت فایده ی دیگه ای هم داره؛ برام مشخص می کنه که تا چه حد آدم حاشیه ای بودم یا اینکه چه حد در ذهن ها ماندگار!
خوشایند نیست اینکه به زور وجودت رو به دیگران اعلام کنی، خوشایند تر اینه که دیگران دنبال نشانه های وجودیت باشند.
___________________________________
پ ن 1: جمله ی آخر شاید یادآوری خوبی باشه!!! برای جویندگان نشانه هایش
پ ن 2: از چیزی که مطمئن ام اینه که هرچیزی توی این دنیا تاریخ انقضا داره، مثل این غیبت که روزی منقضی می شه!
| Design By : Pichak |
